ترالوکس، جستجویی شاعرانه در مرز میان خاک و نور است؛ مجموعهای که از دل زمین آغاز میشود و در سطحی فلزفام و درخشان به اوج میرسد. در این آثار، مادهٔ خام با بافتهای ارگانیک و لبههای مواج، اصالت صخره را به یاد میآورد؛ و لعاب فلزفام، چون پردهای شیشهای، نور را در خود زندانی میکند تا با هر تغییر زاویه، جلوهای تازه از تجمل معاصر را آشکار سازد.
ترالوکس فقط یک مجموعهٔ سرامیکی نیست؛ یک اتمسفر است. حضور آن در فضا، کیفیت نور، سکون، و بافت را تغییر میدهد.
سطح فلزفام آثار، نور را بهصورت کنترلشده بازتاب میدهد و در فضا یک نقطهٔ تمرکز میسازد؛ مناسب برای:
میزهای کنسول
شلفهای مینیمال
ورودیها و فضاهای گذر
ترالوکس ترکیبی از زبری خاک و صراحت نور است؛ این تضاد، فضا را از یکنواختی خارج میکند و به آن عمق میدهد. در فضاهای مینیمال، این آثار نقش «گره بصری» دارند.
لعاب فلزفام در نور طبیعی طیفهای آبی–طلایی میسازد و در نور مصنوعی به سمت مسی–بنفش تغییر میکند. این ویژگی باعث میشود ترالوکس در فضاهای مختلف رفتار متفاوتی داشته باشد.
ترالوکس نه صرفاً یک ظرف، بلکه یک حجم مستقل است. در چیدمانهای معاصر، این آثار میتوانند:
بهعنوان مجسمهٔ مستقل قرار گیرند
در کنار کتابها و اشیای مینیمال ترکیب شوند
در فضاهای کوچک نقش «اثر شاخص» داشته باشند.
هر اثر ترالوکس با تکنیک Inglaze Reduction ساخته میشود؛ فرآیندی پیچیده که طی آن رنگها از درون خاک زاده میشوند و در سطح تثبیت میگردند. این تکنیک باعث میشود:
هر اثر تکنسخه باشد
طیفهای نوری کاملاً یکتا باشند
بافتها عمق واقعی داشته باشند
سطح اثر در برابر زمان مقاوم باشد
ترالوکس مجموعهای است که تکرار نمیشود؛ هر حجم، یک جهان مستقل است.
این مجموعه برای فضاهایی مناسب است که نیاز به یک عنصر شاخص دارند:
نشیمنهای مینیمال
فضاهای روشن با نور طبیعی
میزهای کنسول
کتابخانهها
ورودیها
فضاهای هنری و گالریگونه
ترالوکس در هر فضا، کیفیت نور را تغییر میدهد و سکونی شاعرانه به محیط میبخشد.
ترالوکس، کیمیای خاک و نور است؛ مجموعهای که میان ماده و نور، گفتوگویی شاعرانه میسازد. این آثار نه صرفاً اشیاء تزئینی، بلکه اتمسفرهایی مستقل هستند که با هر تغییر زاویهٔ نور، جلوهای تازه از تجمل معاصر را جاری میکنند.